( 1 ) 229 إقطاعى براى زبير بن عوّام ديبلى ش 23 ؛ ابن سعد ، ج 1 / 2 ص 26 ( ش 36 ) . مقابله كنيد : كتاب الخراج ، قدامه ، ورق 97 ؛ ابو داود 19 / 36 ؛ ابو يوسف ص 34 ( ابو يوسف گفته است : اين زمين از زمينهاى بنى نضير بود ) ؛ بع ش 675 ، 676 ، 691 ( وى روايت كرده است كه آن زمين ، در خيبر بوده ، ولى خود ترجيح داده است كه آن قطعه در مدينه بوده است ) ؛ زبير اقطاعهاى ديگرى نيز داشته است كه نوشتهء صريحى بر اقطاع بودن آنها نيست ، بنگريد : آغاز اين كتاب ، مقدمهء چاپ سوم . به نام خداوند بخشايندهء بخشايشگر اين ، آن چيزى است كه محمّد فرستادهء خدا به زبير داده است : وى همهء سوارق : بالا و پايين آن را ، مسافت ميان مورع القريه تا موقت ، تا حين الملحمه را به وى داده است . در آن سرزمين ، هيچ كس را بر وى حقى نيست . و ( اين فرمان را ) على ( ع ) نوشت . ( 2 ) 230 إقطاعى براى جميل بن رزام عدوىّ ديبلى ش 16 ؛ ابن سعد ، ج 1 / 2 ص 26 ( ش 37 ) ؛ كنز العمّال 2 ش 4031 ، ج 5 ش 5687 ؛ جمع الجوامع ، سيوطى در مسند عمرو بن حزم ، به نقل از ابو نعيم ؛ الإصابة ش 1162 ؛ بث 1 / 295 ( او گفته است كه ابن منده و ابو نعيم ، آن را در كتابهاى خود آورده‌اند ) . مقابله كنيد : الإصابة ش 491 ؛ لسان العرب « رمد » ؛ الأماكن ، حازمىّ ( خطّى ) ش 376 . بنگريد : اشپرنگر 3 / 391 ( تعليقهء نخست ) ؛ كايتانى 9 / 90 . به نام خداوند بخشايندهء بخشايشگر اين ، آن چيزى است كه محمّد پيامبر فرستادهء خدا ( ص ) به جميل بن رزام عدوىّ ، داده است : وى الرّمداء ( 1 ) را به او داد و هيچ كس را در آن ، بر وى حقّى نيست . و ( اين فرمان را ) على نوشت .